Ik zal nooit vergeten toen ik Rembrandt voor het eerst zag. Even daarvoor had ik een lyrische David aan de telefoon. Er was een schitterende vis gevangen en zoals wel vaker werd ik opgetrommeld om hem van de nodige plaatjes te voorzien. “Geen idee of dit nou een schub of een spiegel is, maar hij is mooi!’, klonk het aan de andere kant van de telefoon. Mijn interesse was gewekt. Ik aarzelde geen moment en zette koers richting het water. 

Tekst en foto’s: Mark Snel

David was de eerste die Rembrandt op zijn onthaakmat mocht verwelkomen.



Eenmaal bij het water aangekomen werd al snel duidelijk waarom mijn trouwe vismaat zo uit zijn dak ging. Uiterst voorzichtig toverde David een werkelijk schitterend schubpatroon uit de bewaarzak tevoorschijn. Was dit nou een perfecte volschub, of een schub met hele grote schubben? Ons oordeel ging uit naar het laatste, maar één ding was duidelijk; hij was werkelijk prachtig! Geïnspireerd door zijn schitterende kleur en schubpatroon besloten David en ik de vis de naam ‘Rembrandt’ mee te geven. Er was immers maar één schilder die zoiets prachtigs op het doek had kunnen toveren. Op weg naar huis droomde ik van een weerzien met deze vis en dan het liefst met mij aan de andere kant van de hengel. Maar ja, hoe groot is die kans als een vis al het water rondom Flevoland tot zijn beschikking heeft?

De Randmeren rondom Flevoland, daar waar Rembrandt rondzwemt, zijn immens.



Wanneer ik een half jaar later een paar dagen vrij heb is de keuze snel gemaakt. Met Rembrandt nog steeds in mijn achterhoofd scheur ik met gierende banden richting het water. Ik heb een aantal dagen gevoerd en dus zijn de verwachtingen hooggespannen. Terwijl ik mijn tent opzet bezorgt een snoeiharde run mij zowat een hartaanval. Na een korte dril schuif ik mijn net onder de vis en slaak ik een zucht van verlichting; de kop is eraf en de eerste vis van de sessie is binnen. Pas wanneer ik mijn schepnet van de steel heb losgekoppeld zie ik pas wie er precies in mijn net ligt, puntgaaf zoals we hem 6 maanden eerder hebben teruggezet: Rembrandt! Als een kind zo blij zijn alle rollen nu omgedraaid en is het David die voor de foto’s mag komen opdraven.

Rembrandt, een half jaar later, puntgaaf zoals we hem hadden teruggezet.



Een jaar en meerdere mooie vissen gaan voorbij als ik mij wederom aan het water bevind, dit keer vergezeld door David. Deze keer staat er een hele week op het program en grappen we allebei wie Rembrandt deze keer zal vangen. Ook deze keer doet de voercampagne zijn werk en duurt het niet lang voordat de eerste vis zich meldt. Geen Rembrandt deze keer, maar toch een mooi en hoog gebouwde schub. Aangezien mijn lieve opa die tevens gek van vissen was, een weekje eerder is heengegaan, krijgt deze vis zijn naam mee. Al is het alleen maar om iets van hem in leven te mogen houden.

De schub die ik naar mijn opa heb vernoemd: Peter Koelewijn.



Meerdere mooie vissen passeren die week de revue, maar Rembrandt laat zich niet zien. Wanneer de laatste dag aanbreekt zijn we allebei blij en voldaan en ploffen we doodmoe in het hoge gras. Het is prachtig weer en dus zijn er weinig redenen om niet te blijven liggen. Plotseling wordt de stilte abrupt onderbroken door een harde aanbeet. Het is mijn beurt en aangezien het bijna tijd is om huiswaarts te keren, zal dit ongetwijfeld de laatste vis van de sessie zijn. Na een korte dril zonder al teveel problemen gaat het net voor het laatst te water en worden we allebei gek van geluk als we beseffen wie ons voor de 3e maal met een bezoekje is komen vereren: Juist, Rembrandt! Gezond als een vis (!) en zelfs een kilootje zwaarder gaat hij voor de laatste maal terug zijn element in, om zich vervolgens nooit meer te laten zien… en dat al bijna 10 jaar.

Weer was Rembrandt heel even de mijne.



Omdat niet alleen de cracks bizarre dingen meemaken zijn we ook razend benieuwd naar jouw onvergetelijke anekdote. Mocht jouw bericht worden geplaatst, dan krijg je een Karper T-shirt van Felix t.w.v. €14,95! Stuur jouw onvergetelijke moment naar nieuwsbrief@karper-magazine.nl