Toen mij gevraagd werd om eens stukje te verzorgen in deze rubriek was mijn eerste gedachte; “Dat wordt lastig kiezen!” In de loop der jaren maak je tal van mooie momenten mee langs de waterkant. Voor de één is juist de vangst van een targetvis zo’n moment en voor de ander is een vangst van een eerste (kleine) vis op een enorm waterstelsel een reden om een gat in de lucht te springen. Sommigen kiezen, wanneer hun deze vraag gesteld wordt, voor een hilarisch blooper langs de waterkant terwijl weer een ander voor een sessie gaat waarbij goede, diepgaande gesprekken de hoofdmoot vormden. Een heel persoonlijk onderwerp dus waarbij het resultaat dus alle kanten op kan gaan!

Tekst en foto’s: Remond van Dijk

Ornithologie...

Ornithologie, beter bekend als ‘vogels spotten’ wist op jonge leeftijd mijn interesse al te wekken.



Een belangrijke reden voor mij om langs de waterkant te zitten is het even  ‘ontvluchten’ van de dagelijkse hectiek. Het zogenaamde ‘rust in de kop’ zeg maar. Natuurlijk ga ik ook voor een mooie vis op pad, maar het verblijven in de natuur is zeker een belangrijk onderdeel van mijn visserij. Van huis uit ben ik altijd al geïnteresseerd geweest in de ornithologie, beter bekend als het ‘vogels spotten’. Mijn oom woonde in het Noorden van Nederland dichtbij de kust en menig weekend werd daar dan ook gespendeerd op het ‘wad’. Liggend op onze buik in de duinen, uren gluren naar alles wat ook maar binnen ons gezichtsveld kwam. Nu zit ik tijdens het vissen dus ook nog regelmatig met  een verrekijker in mijn handen, niet alleen voor de vogels maar ook voor het observeren van karpers is dit een zeer handig hulpmiddel! Maar goed; terug naar mijn ‘onvergetelijke moment’. Ik vindt het prachtig wanneer ik een zeldzame of een wat meer aparte vogel in mijn vizier krijg: een roerdomp, dodaar, blauwborst, baardmannetje noem ze allemaal maar op. Éen vogel steekt daar wat mij betreft wel met kop en schouder bovenuit en dat is toch wel de ijsvogel. Menig visser heeft deze pareltjes wel eens voorbij zien flitsen maar echt goed laten deze vogeltjes zich niet gauw zien. Dit topvissertje heeft een prachtig ijsblauw verenkleed en is voorzien van een fel oranje borst. Dit vogeltje spotten is één, hem fotograferen zonder een supersonische ultra-mega-zoomlens is een heel ander verhaal. Het was me al wel eens gelukt om een redelijk plaatje te schieten maar wat ik afgelopen najaar in Oostenrijk mee maakte sloeg werkelijk alles!

Kristalhelder bergmeer

De schoonheid van de Oostenrijkse bergmeren is werkelijk adembenemend.



Samen met mijn goede vriend Rinze Beverwijk ben ik neergestreken aan de oevers van een waanzinnig mooi diepblauw Oostenrijks bergmeer. Iedere dag bevissen we een andere stek, één nacht op het immense bergmeer en volgende op een water kleiner idyllisch Alpenmeertje met behoorlijk wat vis erop. Nachten met 7 runs of meer daar waren eerder regel dan uitzondering. Met maximaal 3 uur slaap per nacht of dag, het is maar net hoe je het wilt noemen, lijken we aan het eind van deze fantastische week zo als een stelletje zombies uit de serie ‘Death Man Walking’ te zijn gestapt. Gedurende deze week had ik vanuit het bootje al een enkele keer een ijsvogeltje voorbij zien flitsen maar verder nog nergens zittend op een tak of zo kunnen spotten. Terwijl ik op de één na laatste morgen wakker wordt zie ik op amper vijf meter van mijn pluutje, van onder mijn muskietennetje en blauw pareltje tussen de toppen van mijn hengels heen en weer wippen. Plots duikt hij naar beneden om binnen een fractie van een seconde weer op de top te landen met een spartelend voorntje tussen zijn snavel. WAUW!! Heel voorzichtig kom ik omhoog en probeer mijn camera te pakken. Geruisloos wissel ik snel van lens en schiet wat plaatjes door het muskietengaas heen. Zo, hij staat  in ieder geval vast op de gevoelige plaat! Wanneer ik het muskietennetje voorzichtig een stukje op til kan ik nog net snel een paar foto’s maken voordat het ijsvogeltje weer het luchtruim kiest. Ik besluit om mijn filmcamera op het statief te zetten en deze voor het muskietennet te zetten. Mocht de ijsvogel nog een keer terug komen dan kan ik hem misschien filmen met een vrije lens.

Blauwe parel.

Daar zat hij plotseling…



Ik lig nog een kwartiertje te wachten maar dan wint de slaap het uiteindelijk toch weer door de chronische vermoeidheid en sluiten mijn ogen zich weer. Een tijdje later hoor ik, nog half slapend, af en toe gespetter bij mijn hengels en wanneer ik mijn ogen open ziet ik wederom een ijsvogel op mijn hengel! ‘Hij is terug dus snel de camera aan zetten’ is mijn eerste gedachte.  Wanneer ik nog een blik naar mijn hengels werp zie ik tot mijn verbazing niet één maar twee ijsvogels zitten in exact dezelfde houding. “Dit gaat niet langer goed zo Van Dijk! Je ziet ze letterlijk vliegen!”, schiet er door mijn hoofd. Ik schud een keer flink met mijn hoofd en kijk nog eens; gelukkig ligt het niet aan mij maar zitten er écht twee blauwe parels op mijn hengeltop! Gedurende het kwartier dat volgt neem ik mijn camera en fototoestel ter hand en schiet mooi materiaal. Daarna is het genoeg geweest, ik leg het spul terzijde, zet voorzichtig een bak koffie en geniet met volle teugen van dit moment! Al met al aanschouw ik dit schitterende tafereel een half uur lang op slechts een vijftal meters voor mijn pluutje, schijnbaar heeft zo’n groen muskietennetje toch genoeg camouflerende werking! Mocht je geïnteresseerd zijn in de ‘bewegende beelden’ van dit unieke moment bekijk dan ons videoverslag nog eens!

Slack Lines!

Remond van Dijk

Blauwe parels

Toen het prachtige beestje ook nog eens gezelschap kreeg van een even mooi exemplaar wreef ik letterlijk even in mijn ogen! Wat een moment!