Winter 2011. De plannen zijn gesmeed voor ons avontuur in Italië. We hebben drie meren uitgezocht in Noord Italië die niet al te ver uit elkaar liggen. Iwan, mijn vismaat, heeft zoveel mogelijk informatie verzameld voor wat betreft adressen voor de vergunningen en de benodigde stempels. Nu nog een stapel geduld voordat we eindelijk kunnen vertrekken. Donderdag 26 april 2012 is het dan eindelijk zover! Vandaag maakt het gereedschap in mijn Transporter plaats voor veel mooier gereedschap, visgereedschap wel te verstaan! Tekst en foto’s: Michael Windhorst

Het plan was na het avondeten te gaan rijden.



19:00 uur: De auto geladen, de tank is gevuld en dus ‘peddle to the metal!’ De reis verloopt prima en vrijdagochtend vroeg staan we aan de oever van het eerste meer. Wat een rust, maar ook wat een bivvy’s! Het lijkt wel een betaalmeer. Na een rondje rond het meer, terug op de enige stek die vrij was, heeft net een collega zijn inboedel neergezet om er vervolgens zijn tijdelijke verblijf overheen te bouwen. Op naar het 2e meer dan maar. Anderhalf uur later staan we op een parkeerplaats naast de weg die om het meer loopt. Het weer is top en dit keer geen bivvy te bekennen! Tijd dus om op jacht te gaan naar de juiste papieren. In Italië heb je naast de vergunningen soms ook nog (provinciale) stempels nodig om het allemaal officieel te maken. De stempels zijn binnen en nu naar de overkant om de vergunningen te regelen. Na door het smalste straatje waar ik ooit daarheen ben gereden (allebei de spiegels ingeklapt en dan nog op de millimeter erdoorheen!), komen we bij het gebouw/restaurant aan waar we zogezegd de vergunningen kunnen kopen.

Italië staat werkelijk bol van dit soort schitterende wateren.



Als er iets is wat irritant is in het buitenland, dan is het wel de taalbarrière. Na een hoop gebarentaal en handen- en voetenwerk, is het bij onze Italiaanse medemens duidelijk wat we komen doen en verzoekt de eigenaar ons hem naar buiten te volgen. De deur gaat achter ons dicht en we draaien ons om, om vervolgens een mooie flyer te lezen waarop staat dat het meer tot en met dinsdag vol zit, nota bene vanwege een karperwedstrijd! Waarom tot dinsdag? Dag van de arbeid. Het blijkt dus dat de rest van Europa dan vrij heeft, op de Nederlanders na dus. Nooit geweten en daarom ook geen rekening mee gehouden. Ok, op naar meer 3.  Meer 3 is een meer waar je vrij moeilijk aan de waterkant kunt komen en de stekken zijn daardoor vrij beperkt. We zijn op het tijdstip van aankomst van het 3e meer inmiddels alweer 24 uur onderweg. Het weer is nog steeds schitterend en we komen aan op een terreintje naast een kleine camping. We zitten er een beetje doorheen, maar onderaan het terreintje is een mooie stek en die is vrij, dus dat geeft ons weer een beetje moed. We komen in gesprek met de campingeigenaar (nou ja gesprek, je snapt wat ik bedoel) en wat blijkt, we mogen er tot dinsdag niet vissen vanwege een of andere triatlon. Het gevoel wat er toen even door me heen ging, komt tot uiting bij mijn vismaat. Hij staat het terreintje letterlijk af te  b(r)akenen. Datgene wat er nog in zijn tengere lichaam zat, wordt dus even uitgesproeid over het terrein. Voor die nacht mogen we gelukkig wel op de stek blijven slapen, maar de ochtend erna moeten we wieberen. Ik kan het niet weerstaan om toch 2 hengels uit te gooien (illegaal wel te verstaan). Mijn maat heeft alleen zijn stretcher neergezet en is vervolgens naar droomland vertrokken, om er daar vervolgens een paar biggen uit te trekken.

Ik dacht: “Schijt, ik heb dit nachtje vissen wel verdiend!”



Dat besluit leverde me nog wel een schub van 30 pond op.



Zaterdagochtend. En nu? Internetbundel regelen en googlen. Ik zal de details van die dag achterwege laten, maar uiteindelijk na honderden kilometers tuffen en behoorlijk wat tol, komen we aan het eind van de dag terecht op een camping aan een meer. We nemen één van de campingplekken en gaan eerst eens een welverdiende maaltijd nuttigen. De eigenaar zal de dag erna komen en die weet of we een van de plekken kunnen huren aan de waterkant. Het weer is inmiddels omgeslagen en de regen is duidelijk aanwezig. De campinggasten die aanwezig zijn kiezen eieren voor hun geld en zijn  hun kampementen aan het opbreken. De voorspellingen zien er niet best uit en er is naast constante hevige regenval ook onweer voorspeld. Top.

Het was genieten…



Na de eigenaar ‘gesproken’ te hebben wisselen we naar een plek waar we wel kunnen vissen. Vergunningen geregeld in het dorp (verkregen in een hotel!), dus nu maar vissen. O ja, had ik al gezegd dat er op dat meer een internationale roeiwedstrijd aan de gang was? Niet vissen dus. Grrrr. Aan het eind van de dag zijn de wedstrijden voorbij en kunnen eindelijk de hengels te water. Na met de rubberboot en dieptemeter wat gevaren te hebben, plaatsen we twee staafmarkers op verschillende dieptes.  We hebben trouwens inmiddels tussen de stretchers door een mooie beek dwars door de bivvy lopen!. Het enige wat (gelukkig) nog droog is, zijn de stretcher en slaapzak. Zondag en maandag volop regen en onweer en voor dinsdag iss de voorspelling hetzelfde. Eén ding weet ik wel, ik wil hier weg en en terug naar meer 3, waar we het de eerste nacht overnacht hadden. We zijn het daar gelukkig allebei over eens en dinsdag is het daarom inpakken en wegwezen! Staafmarkers oppikken en inladen. Staafmarkers? We hadden er toch 2? Die van mij staat nog boven water, maar degene die we geleend hadden, is nergens meer te bekennen. Kut. Zoeken maar. In de stromende regen in de boot, vinden we na drie kwartier later eindelijk de marker… in plaats van 20cm boven water, 20cm onder water. Door de hevige regenval is het waterpeil van het meer in één nacht dus behoorlijk gestegen!

Ons ‘privémeer’….



Nog even douchen en dan gaan met die banaan. Het is rond etenstijd eer dat we gaan rijden en we wippen nog even langs een groot overdekt winkelcentrum om nog wat voedsel naar binnen te werken. O ja, het is de dag van de arbeid, iedereen is vrij, dat kan in een winkelcentrum dan maar één ding betekenen. DRUK! Gauw de supermarkt in en wat voedsel voor onderweg en wegwezen hier. Anderhalf uur later staan we weer op dezelfde plek als vrijdagavond met het verschil dat het weer ietsje anders is. De stek van vrijdagavond is bezet en het enige wat we nu nog kunnen doen is de boot opblazen, tent mee en een stek zien te vinden. Na wat varen langs de oever vinden we een schitterende stek met om de hoek een ondiepe kom. Mooi! Tent opzetten (nog steeds allemaal in de zeikregen) en zo snel mogelijk de rest van de spullen halen. Bij het derde en laatste ‘ritje’ begint het steeds harder te waaien en ik kom er achter dat de accu voor de elektromotor er ook niet veel zin meer in heeft. Enfin het is het laatste ‘ritje’ en we zien wel hoe ver we komen. Halverwege begint het nog harder te waaien en het regent nog harder. Daar komt bij dat het inmiddels ook al donker is. De boot begint steeds langzamer te varen, maar gelukkig redden we het allemaal net aan. Het eerste wat ik tegen Iwan zeg als we weer aan wal zijn is , dat ondanks alles, er minimaal 2 hengels het water in gaan! “Zou je dat wel doen?”, is zijn antwoord. “Ik heb genoeg vistijd verloren en nat ben ik toch al!” antwoord ik. Daar zat wat in denkt hij, want ook zijn hengels worden tevoorschijn gehaald. Het enige nadeel van deze stek is, dat je vanaf de kant niet in kan werpen en je dus eerst een stuk in je waadpak het water in moet. Prima. Hengel 1 gaat mee het water in en op het moment dat ik wil inwerpen kijk ik nog even achterom om te kijken of mijn lijn niet om de top zit en…… FLITS! Godver, ook dat nog. Ik ben in principe niet bang voor onweer, maar als je met je waadpak in het water met een hengel omhoog staat, ga je toch afvragen of het niet verstandiger is om even het water uit te gaan. Dus zo gezegd zo gedaan, ik het water uit. Hengel 2 stond ook al klaar en heb die in een rap tempo ook ingeworpen (stelletje malloten zijn we!). Minimaal 2 hengels, dat was het plan en daar ga ik voor, onweer of niet. Iwan moet ook nog 1 hengel en volgt niet veel later de bivvy in. Ook nu is het enige wat droog nog droog is, de stretcher en slaapzak en een setje droge kleren voor in de slaapzak. Als we naar buiten willen, moeten we eerst ons waadpak en jas aan, anders zou ons laatste setje droge kleren ook ten onder gaan in de hevige regenval. Wat hebben wij toch een schitterende hobby! De volgende ochtend is het eindelijk (na ruim 3 dagen regen) opgehouden met regenen.

Eindelijk was het regenen opgehouden!



Snel met de boot eropuit om te kijken of we een paar voerstekken aan kunnen leggen. Het water van dit meer is kraakhelder en je kan met gemak tot een meter of 8 diep kijken. Na wat gevaren te hebben, kunnen we niet echt bijzondere plekken vinden, dus maken we enkele voerplekken op diverse dieptes aan. Eerst even naar het dorp om de vergunningen te regelen. Verbazingwekkend genoeg kunnen we die op het gemeentehuis vrij snel ritselen. Er is gelukkig een jongedame aanwezig die Engels spreekt en die kan de persoon die over de vergunningen gaat, precies uitleggen wat we willen hebben. €4,- per persoon per dag. Mooi! En nu weer als de sodemieter terug om ‘legaal’ een hengeltje uit te gaan gooien. Ook het weer begint steeds beter te worden en de voorspellingen zien er goed uit.

Op zoek naar veelbelovende stekken.



Na een dag en 2 nachten gevist te hebben, heeft alleen Iwan enkele vissen gevangen. Het gewicht zal tussen de 10 en 15 pond gelegen hebben. Het weer is inmiddels weer aan de betere hand en de voorspellingen tot het weekend zijn gunstig! Iwan zit aan de linkerkant te vissen van de stek waar de kom vlak om de hoek ligt. Ik stap toch de boot nog even in om de ondiepe kom om de hoek te verkennen. Ik ben nog niet zo heel lang in de kom en er schiet al een karper voor de boot weg! Dat is een goed teken. Ik maak het rondje in de kom af en vaar weer terug naar de stek.

Ik krijg (gezien de karpers van Iwan en de karper die ik zag in de kom) het gevoel dat ze dichter langs de kant zwemmen en zo de kom in zwemmen…



…om daar in het ondiepe water lekker in het zonnetje te gaan liggen bakken. 



Het is eind april/begin mei, dus de kans is groot dat de karpers nog niet gepaaid hebben. Van de verre/diepe stekken is nog geen vis gekomen en ik besluit daarom één hengel daar te laten en twee hengels dichter naar de kant te halen. Het is inmiddels alweer donderdag en ook ik wil graag nog een vis op de kant hebben voordat we zaterdagochtend gaan rijden. In de nacht van donderdag op vrijdag weet Iwan nog 2 karpers te vangen, waaronder een mooie spiegel van rond de 18 pond.

Ook hiervan kunnen wij intens genieten!



Nu hoor ik sommige van jullie denken: “Pff 18 pond, dat is een baby’tje!” Je moet begrijpen dat wij gaan vissen met de intentie karper te vangen. Dat de karper geen Big Mama is, is jammer, maar wij zitten aan de waterkant puur voor de hobby en het genieten dat daar bij hoort. Ja en natuurlijk willen ook wij die Big Mama vangen, maar we vinden het veel belangrijker dat we überhaupt karper vangen. Ik heb in de loop der jaren heel wat karper voorbij zien komen (ook in de bladen) die behoorlijk aan het gewicht zijn, maar die naar mijn mening toch een stuk minder mooi zijn dan de lichtere vissen die gevangen worden. Daarbij komt ook nog, dat je bij sommige kleinere vissen veel meer ‘sport’ hebt, of anders gezegd, een veel mooiere/langere dril hebt, dan bij de grotere, zware vissen. Kortom, wij zijn altijd blij met karper, groot of klein!

What a view…



Terug naar de trip. Twee hengels dichterbij dus. Gezien de bodem, diepte en afstand vanaf de kant, heb ik de hengels op twee stekken geplaatst waarvan ik van mening ben, dat daar de karpers langs trekken om naar ‘de kom’ te gaan. Ik hoop ze dus zo te onderscheppen. Ik heb inmiddels in de tussentijd zitten brainstormen over een ‘nieuw’ soort onderlijntje. Een onderlijntje van fluorcarbon (vanwege het heldere water) met een pineapple dumbell pop-up van Mainline, die als die net in het water komt een centimeter of 10 boven de bodem zweeft en naarmate de pop-up volzuigt met water, heel langzaam zakt. In elkaar geflanst, getest en aan een van de twee hengels gehangen. Resultaat: op vrijdagochtend vroeg weet ik op die hengel 4 vissen te vangen in 1 uur tijd, waaronder een schitterende 30 pond wegend brok ‘Italian Gold’!

Dit soort vissen zijn de moeite meer dan waard!



Het is dus toch waar over die pot goud aan het einde van de regenboog, alleen nu kwam dat in de vorm van een schitterende karper. Na die ochtend blijft het stil en tot de volgende ochtend is er geen actie meer. Om dit schitterende avontuur af te sluiten, krijgen we nog een onweersbui cadeau, zodat we zaterdag alles zeiknat mee kunnen nemen. Lekker! De terugreis verloopt voorspoedig en terug in Nederland is het lekker weer, zodat we de spullen kunnen drogen. Het was al met al, ondanks alle ‘tegenslagen’, een onvergetelijk week. We hebben helaas niet veel gevangen, maar wat we gevangen hebben was meer dan welkom! We gingen voor avontuur en dat hebben we gekregen ook! We gaan zeker nog een keer terug naar dit schitterende meer omdat we zeker weten dat er meer te halen is, maar we weten ook dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Geniet van je hobby, let op alles wat er om je heen gebeurd, want het is niet alleen het vissen wat deze hobby fantastisch maakt! Dit gevoel hebben Iwan en ik proberen vast te leggen in een video. Veel kijkplezier!